Co mogą oznaczać ropne pryszcze na wargach sromowych?

Masz na wargach sromowych bolesną, ropną krostkę i zastanawiasz się, co to może być. Taka zmiana potrafi wywołać lęk, wstyd i bardzo utrudnia codzienne funkcjonowanie. Z tego artykułu dowiesz się, co najczęściej oznaczają ropne pryszcze na sromie, jak je rozpoznać i kiedy koniecznie zgłosić się do ginekologa.

Ropne pryszcze na wargach sromowych – jak wyglądają i jakie dają objawy

Ropny pryszcz na wargach sromowych to zwykle wyraźnie uniesiony, zaczerwieniony guzek wypełniony gęstą treścią. Na jego szczycie widać często biały, żółtawy lub lekko zielonkawy czubek, który świadczy o obecności ropy i aktywnego stanu zapalnego. Taka krosta może być pojedyncza, ale zdarza się, że pojawia się ich kilka lub tworzą całe skupisko na wargach sromowych większych czy w okolicy bikini.

Zmiana zwykle jest tkliwa, a przy ucisku lub ocieraniu bielizny pojawia się wyraźny ból. Po samoistnym pęknięciu dochodzi do wycieku treści ropnej, czasem zmieszanej z krwią, co bywa niepokojące, ale jest typowym etapem gojenia. Skóra wokół pryszcza staje się ciepła, napięta i może sprawiać wrażenie twardego guzka pod palcem, co wskazuje na tworzenie się ropnia w głębszych tkankach.

Ropnym krostom w okolicy intymnej towarzyszy najczęściej miejscowe zaczerwienienie skóry i śluzówki. Wargi sromowe mogą puchnąć, stają się cięższe, a ucisk podczas siedzenia czy chodzenia powoduje duży dyskomfort. Wielu kobietom dokucza nasilony świąd i pieczenie, a uczucie „guzka pod skórą” przy dotyku sugeruje, że proces zapalny obejmuje także tkanki podskórne, a nie tylko sam naskórek.

W bardziej zaawansowanych stanach pojawiają się objawy ogólne, które powinny wzbudzić szczególną czujność. Może wystąpić stan podgorączkowy lub gorączka, dreszcze i ogólne rozbicie, a w pachwinach wyczuwalne są powiększone, bolesne węzły chłonne. Częstym sygnałem towarzyszącym ropnym zmianom jest także nieprawidłowa wydzielina z pochwy o nieprzyjemnym zapachu, zmienionym kolorze oraz ból przy oddawaniu moczu lub współżyciu.

Do powstawania ropnych pryszczy na wargach sromowych szczególnie sprzyjają warunki, w których skóra jest podrażniona albo stale wilgotna. Dochodzi do tego zarówno przy niedostatecznej higienie, jak i zbyt agresywnym myciu, częstym używaniu perfumowanych płynów, żeli czy chusteczek. Ryzyko zwiększa obcisła bielizna z syntetycznych tkanin, nadmierna potliwość, urazy po goleniu i depilacji, reakcje alergiczne na podpaski, wkładki, proszek do prania, a także osłabiona odporność czy zaburzenia hormonalne.

Ropny pryszcz na sromie rozpoznasz po połączeniu bólu, zaczerwienienia i obecności ropy. Nie wyciskaj takich zmian, nie smaruj ich przypadkowymi „maściami na trądzik” do twarzy i przy każdej wątpliwości skonsultuj się z lekarzem, najlepiej ginekologiem lub dermatologiem.

Co mogą oznaczać ropne pryszcze na wargach sromowych?

Ropne krosty na wargach sromowych nie mają jednej przyczyny, bo ta sama postać „pryszcza” może wynikać z kilku różnych problemów zdrowotnych. Bardzo często jest to typowe bakteryjne zapalenie mieszków włosowych po goleniu lub noszeniu ciasnej bielizny. Zmiana może jednak odpowiadać zaawansowanej torbieli i ropniowi gruczołu Bartholina, nadkażonym zmianom alergicznym czy trądzikowym, a nawet objawom chorób przenoszonych drogą płciową, takich jak opryszczka narządów płciowych czy kiła.

Zakażenie bakteryjne i zapalenie mieszków włosowych

Zapalenie mieszków włosowych w okolicy sromu to bardzo częsta przyczyna ropnych krostek po stronie skórnej warg sromowych większych. Dochodzi wtedy do zakażenia struktur otaczających włos przez bakterie, głównie gronkowce i paciorkowce, które naturalnie bytują na skórze. Wystarczy niewielki mikrouraz po agresywnej depilacji, wrastający włos albo silne tarcie bielizny, aby drobnoustroje wniknęły w głąb mieszka i wywołały stan zapalny.

Klinicznie zapalenie mieszków włosowych wygląda najczęściej jak małe, czerwone grudki lub krostki z ropnym czubkiem, umiejscowione dokładnie u ujścia włosa. Przy ucisku są bolesne, a skóra wokół może być obrzęknięta i podrażniona, szczególnie na wargach sromowych większych oraz w pachwinach. Przy większym nasileniu pojedyncze ogniska zlewają się w większy obszar zapalny, który przypomina rozlany ropień i wymaga już leczenia lekarza.

Do bakteryjnego zapalenia mieszków włosowych szczególnie prowadzą następujące sytuacje i nawyki pielęgnacyjne:

• golenie „pod włos”, używanie tępej lub zanieczyszczonej maszynki oraz zbyt częsta depilacja bez czasu na regenerację skóry,
• noszenie bardzo obcisłej bielizny i odzieży, szczególnie z syntetycznych tkanin, które zwiększają tarcie i wilgoć,
• nadmierna potliwość i nadwaga sprzyjające przegrzewaniu okolicy krocza,
• rzadkie zmienianie podpasek lub wkładek higienicznych oraz niewłaściwa higiena intymna,
• obniżona odporność organizmu, przewlekłe choroby i zaburzenia hormonalne.

Nieleczone lub nawracające zapalenie mieszków włosowych może przerodzić się w większy ropień, który obejmuje głębsze tkanki i wymaga nacięcia. Zakażenie szerzy się wtedy na otaczającą skórę, a miejscowe preparaty przestają wystarczać, co wymusza wdrożenie antybiotykoterapii doustnej. Zbyt długie zwlekanie z wizytą u specjalisty zwiększa ryzyko blizn, przebarwień i kolejnych nawrotów w tym samym miejscu.

Ropień lub torbiel gruczołu bartholina

Gruczoł Bartholina to parzysta struktura położona po obu stronach wejścia do pochwy, u podstawy warg sromowych mniejszych. Jego zadaniem jest produkcja śluzu, który nawilża przedsionek pochwy podczas podniecenia seksualnego i ułatwia współżycie. Gdy przewód wyprowadzający ulegnie zablokowaniu przez obrzęk lub gęstą wydzielinę, tworzy się cysta Bartholina, czyli torbiel wypełniona śluzem.

Jeśli do takiej torbieli dołączy infekcja bakteryjna, pojawia się ropień gruczołu Bartholina. Drobnoustroje pochodzą zwykle z okolicy krocza, odbytu lub z moczu, który łatwo zanieczyszcza ujście gruczołu ze względu na jego lokalizację. W jamie torbieli zaczynają się intensywnie namnażać bakterie, narasta ciśnienie, a całość stopniowo wypełnia się ropą, powodując bardzo silny stan zapalny.

Ropień Bartholina objawia się jako jednostronny, twardy i powiększający się guzek u podstawy wargi sromowej mniejszej, blisko wejścia do pochwy. Ból nasila się przy chodzeniu, siedzeniu, wstawaniu i podczas stosunku, a skóra jest mocno zaczerwieniona i wyraźnie cieplejsza. U części kobiet pojawia się gorączka lub stan podgorączkowy, a w zaawansowanym stadium ropień może samoistnie pęknąć i opróżnić się z gęstej wydzieliny ropnej, co przynosi chwilową ulgę.

„Czysta” torbiel gruczołu Bartholina, wypełniona jedynie śluzem, zwykle jest miększa, mniej bolesna i nie daje objawów ogólnych. Z kolei ropień to twardy, bardzo czuły guz z pełnym obrazem zapalenia, który bez leczenia zabiegowego rzadko ustępuje trwale. Każda taka jednostronna zmiana u wejścia do pochwy wymaga oceny ginekologa, ponieważ często konieczne jest nacięcie, drenaż lub zabieg marsupializacji gruczołu.

Nadkażone zmiany alergiczne i trądzik w okolicy intymnej

Nie każda ropna krosta na wargach sromowych powstaje „z niczego” – często jest to efekt nadkażenia już istniejącej zmiany. Alergiczna wysypka, atopowe zapalenie skóry czy podrażnienie od kosmetyków lub podpasek zwykle zaczynają się jako swędzące, czerwone plamki i grudki. Drapanie, ocieranie bielizny i stała wilgoć powodują jednak mikrourazy, przez które bakterie łatwo wnikają w skórę i przekształcają łagodne zmiany w bolesne, ropne krostki.

W okolicy intymnej szczególnie często uczulają i podrażniają następujące substancje i produkty:

• perfumowane płyny i żele do higieny intymnej oraz kolorowe mydła,
• barwione podpaski i wkładki, a także chusteczki nawilżane z dodatkami zapachowymi,
• proszki i płyny do prania oraz płukania tkanin pozostawiające drażniące resztki w bieliźnie,
• barwniki, kleje i koronki w bieliźnie, a także lateks w prezerwatywach,
• niektóre leki miejscowe, maści rozgrzewające lub „domowe” preparaty bez konsultacji z lekarzem.

Trądzik w okolicy sromu ma z kolei związek z zablokowaniem gruczołów łojowych i skłonnością do nadmiernej produkcji sebum. Powstają czerwone, czasem bardzo bolesne „pryszcze”, które pod wpływem ucisku lub rozdrapania mogą ropieć. Tego typu zmiany bywają powiązane ze skłonnością trądzikową na twarzy, zaburzeniami hormonalnymi, stresem i nieprawidłową dietą obfitującą w cukry proste czy tłuszcze trans.

O nadkażeniu zmian alergicznych lub trądzikowych świadczy pojawienie się wyraźnego ropnego czubka, narastający ból oraz powiększający się obrzęk wokół krostki. Świąd staje się intensywniejszy, a okolica jest tak wrażliwa, że każde dotknięcie sprawia problem. U części kobiet dołącza się niewielki stan podgorączkowy, który oznacza, że organizm walczy nie tylko z podrażnieniem, ale także z pełnoprawną infekcją bakteryjną.

Czy ropne krosty mogą być objawem choroby przenoszonej drogą płciową?

Część zmian na wargach sromowych, które na pierwszy rzut oka przypominają ropne krosty albo pęcherzyki, bywa tak naprawdę objawem chorób przenoszonych drogą płciową. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy krostki pojawiają się po kontakcie seksualnym z nowym partnerem, nawracają lub łączą się z nietypową wydzieliną i ogólnym złym samopoczuciem. W takiej sytuacji trzeba brać pod uwagę zakażenia wirusowe i bakteryjne okolic intymnych.

Do infekcji STI, które mogą dawać krostkowo–pęcherzykowe zmiany w obrębie sromu, należą przede wszystkim:

• opryszczka narządów płciowych wywołana przez wirus HSV-1 lub HSV-2, objawiająca się bolesnymi skupiskami drobnych pęcherzyków przechodzących w nadżerki, często z gorączką, dreszczami i bólami mięśni,
• kłykciny kończyste związane z zakażeniem wirusem HPV, które z początku wyglądają jak drobne grudki, łatwo mylone z krostami, a z czasem tworzą brodawkowate, kalafiorowate narośla,
• wczesna kiła, w której pojawia się twardy, zwykle niebolesny guzek przekształcający się w owrzodzenie z lśniącym dnem oraz powiększenie okolicznych węzłów chłonnych.

Takie schorzenia są bardzo zakaźne, dlatego wymagają precyzyjnej diagnostyki laboratoryjnej i wdrożenia odpowiedniego leczenia. W praktyce oznacza to badania krwi w kierunku kiły i innych STI, wymazy z pęcherzyków pod kątem HSV czy HPV, a czasem dodatkowe testy wenerologiczne. Wczesne rozpoznanie pozwala uniknąć ciężkich powikłań, chroni partnerów seksualnych oraz zmniejsza ryzyko późniejszych problemów, takich jak rak szyjki macicy czy rak sromu.

Od typowego bakteryjnego ropnego pryszcza zmiany weneryczne odróżnia zwykle liczba i rozmieszczenie ognisk, obecność pęcherzyków z płynem surowiczym, owrzodzeń i przewlekle utrzymujących się nadżerek. Opryszczka narządów płciowych ma nawracający charakter, często pojawia się w tych samych miejscach przy spadku odporności lub silnym stresie. Kłykciny za to rosną powoli i rzadko bolą, w przeciwieństwie do ostrych, tkliwych ropnych krost bakteryjnych.

Jak odróżnić ropne pryszcze od innych krostek na wargach sromowych?

Wargi sromowe mogą być miejscem wielu różnych zmian: od zupełnie fizjologicznych grudek, przez łagodne torbiele, aż po pęcherzyki opryszczkowe i owrzodzenia. Ropny pryszcz ma jednak kilka charakterystycznych cech, dzięki którym odróżnisz go od prosaka, pączka łojowego czy brodawki narządów płciowych. Zwróć uwagę na kolor, obecność ropnego czubka, ból, szybkość, z jaką zmiana się powiększa, oraz to, czy towarzyszy jej obrzęk i uczucie gorąca skóry.

Bardzo pomocne bywa porównanie najczęstszych rodzajów krostek i grudek, które pacjentki zauważają na wargach sromowych. Różnią się one nie tylko wyglądem, ale też przyczyną powstania oraz sposobem postępowania. Poniższa tabela w prosty sposób pokazuje, które zmiany możesz spokojnie obserwować, a kiedy lepiej nie zwlekać z wizytą u specjalisty.

Prosaki, pączki łojowe i inne niegroźne grudki

Prosaki na sromie to małe, zwykle 1–2 milimetrowe, białawe lub żółtawe grudki wyczuwalne tuż pod skórą. Nie są zaczerwienione, nie bolą i nie reagują na dotyk, dlatego większość kobiet odkrywa je przypadkowo podczas mycia. Powstają wskutek zatkania ujść gruczołów łojowych przez masę rogowo–łojową i w ogromnej większości przypadków nie wymagają żadnego leczenia, bo stanowią jedynie drobny defekt kosmetyczny.

Pączki łojowe, nazywane też gruczołami Fordyce’a, to z kolei całkowicie fizjologiczne struktury skóry. Wyglądają jak drobne, białawe punkty lub grudki ułożone w rzędzie wzdłuż warg sromowych, czasem także na łechtaczce czy w przedsionku pochwy. Nie zmieniają się szybko w czasie, nie są zakaźne i bardzo często są mylone z pryszczami, chociaż w rzeczywistości nie mają związku ze stanem zapalnym ani infekcją.

W okolicy sromu spotyka się także inne typowe, łagodne grudki i zgrubienia skóry:

• niewielkie torbiele łojowe zawierające gęsty łój i złuszczone komórki naskórka,
• delikatne fałdowania śluzówki, które mogą wyglądać jak „paciorki”, a są tylko wariantem anatomicznym,
• pojedyncze miękkie guzki bez zaczerwienienia, wynikające z przerostu tkanki podskórnej lub zmian włóknistych.

Niegroźne grudki od ropnego pryszcza odróżnisz głównie po braku bólu, braku ropnego czubka i spokojnym, bardzo powolnym przebiegu. Tego typu zmiany nie powiększają się nagle w ciągu jednego lub dwóch dni, nie powodują obrzęku okolicznych tkanek i nie dają objawów ogólnych. Jeśli grudka nie jest czerwona, gorąca i tkliwa, a po kilku tygodniach pozostaje taka sama, dużo bardziej pasuje do obrazu prosaka czy pączka łojowego niż aktywnej infekcji.

Wrastające włosy, opryszczka i brodawki narządów płciowych

Wrastający włos objawia się jako mały, często bardzo bolesny guzek lub krostka w miejscu wcześniej depilowanym. Zdarza się, że przez skórę widać ciemny łuk włosa, który zamiast przebić się na zewnątrz, zawija się i rośnie pod powierzchnią. Przy nadkażeniu bakteriami taka zmiana zaczyna ropieć, przypominając typowy pryszcz, ale jej lokalizacja dokładnie w miejscu po włosku oraz związek z nieprawidłową techniką golenia i ciasną bielizną pomagają w rozpoznaniu.

Opryszczka narządów płciowych to zupełnie inny obraz kliniczny niż pojedyncza, ropna krosta. Na wargach sromowych, łechtaczce czy w przedsionku pochwy pojawiają się skupiska drobnych pęcherzyków wypełnionych przejrzystym płynem, które są niezwykle bolesne i piekące. Pęcherzyki szybko pękają, pozostawiając nadżerki i płytkie ranki, a całości często towarzyszy gorączka, złe samopoczucie, bóle mięśni oraz powiększone węzły chłonne pachwinowe.

Brodawki narządów płciowych, czyli kłykciny kończyste wywołane przez wirus HPV, wyglądają z kolei jak nierówne, szorstkie grudki przypominające małe kalafiorki. Początkowo są to pojedyncze, drobne wypustki, które z czasem powiększają się i łączą w większe skupiska. Najczęściej nie bolą, ale mogą lekko swędzieć lub podrażniać się przy otarciach, a ich obecność wiąże się z ryzykiem innych powikłań HPV, w tym zmian przedrakowych.

W praktyce o ropnym pryszczu świadczy nagłe pojawienie się bolesnej krosty po podrażnieniu skóry, obecność gęstej ropy i szybko narastający obrzęk. Wrastający włos sugeruje widoczny włosek i związek z depilacją, opryszczka – liczne pęcherzyki, nadżerki i gwałtowny ból, a kłykciny – wieloogniskowe, kalafiorowate narośla narastające tygodniami. Gdy masz choć cień wątpliwości co do charakteru zmiany, warto jak najszybciej skonsultować się z ginekologiem lub dermatologiem–wenerologiem.

Jak leczyć ropne pryszcze na wargach sromowych w domu i u lekarza

Sposób leczenia ropnych pryszczy na wargach sromowych zależy od przyczyny, rozległości zmian oraz ogólnego stanu zdrowia. Inaczej podejdzie się do pojedynczej, niewielkiej krostki po goleniu, a inaczej do dużego ropnia gruczołu Bartholina czy zmian o podłożu wenerycznym. W wielu łagodnych przypadkach wystarcza bezpieczne postępowanie domowe, natomiast nasilone, nawracające lub powiązane z gorączką krosty wymagają już specjalistycznej terapii.

Przy niewielkich, pojedynczych ropnych pryszczach bez objawów ogólnych możesz zastosować kilka zasad domowej pielęgnacji, które wspierają gojenie i ograniczają ryzyko powikłań:

• delikatne mycie okolic intymnych letnią wodą i łagodnymi, bezzapachowymi środkami o neutralnym pH,
• krótkie, ciepłe (nie gorące) okłady na okolice zmiany w celu złagodzenia bólu i przyspieszenia opróżnienia ropnia,
• noszenie luźnej, przewiewnej bawełnianej bielizny, która zmniejsza tarcie i przegrzewanie,
• czasowe zrezygnowanie z depilacji i golenia aż do całkowitego wygojenia skóry,
• uważna obserwacja wyglądu krosty i samopoczucia przez kolejne dni.

Podczas samodzielnego leczenia musisz bezwzględnie unikać zachowań, które zwiększają ryzyko rozsiania zakażenia i blizn. Do szczególnie niebezpiecznych należy wyciskanie krost, nakłuwanie ich igłą, drapanie swędzących zmian czy stosowanie spirytusu oraz innych bardzo agresywnych środków dezynfekujących. Nie nakładaj na srom silnych maści przeciwtrądzikowych przeznaczonych do twarzy, bo mogą one poważnie podrażnić delikatną śluzówkę.

Po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą można wspomagająco zastosować wybrane preparaty i metody miejscowe:

• delikatne środki antyseptyczne do przemywania skóry, dobrane tak, aby nie zaburzać naturalnej flory bakteryjnej,
• preparaty łagodzące świąd i podrażnienie, zawierające składniki nawilżające i kojące,
• miejscowe leki przeciwgrzybicze w razie potwierdzonej grzybicy warg sromowych lub pochwy,
• krótkotrwałe stosowanie maści sterydowych na podłożu alergicznym, zawsze ściśle według zaleceń specjalisty,
• w niektórych przypadkach łagodne preparaty z antybiotykiem do stosowania miejscowego.

Leczenie bakteryjnego zapalenia mieszków włosowych i ropnych pryszczy prowadzone przez lekarza obejmuje zwykle miejscową antybiotykoterapię w postaci maści lub kremów. Przy rozległych, licznych zmianach lub wyraźnych objawach ogólnych specjalista może zlecić antybiotyki doustne, indywidualnie dobrane do podejrzewanych patogenów. Gdy powstanie duży ropień, konieczne jest jego nacięcie i opróżnienie w znieczuleniu, a następnie regularne kontrole i odpowiednie opatrunki.

Ropień gruczołu Bartholina prawie zawsze wymaga interwencji zabiegowej, ponieważ samoistne opróżnienie rzadko daje trwały efekt. Standardowe postępowanie to nacięcie ropnia, dokładne opróżnienie jamy i założenie drenu zapewniającego stały odpływ treści. Przy nawrotach wykonuje się marsupializację, czyli chirurgiczne wywinięcie ścian torbieli na zewnątrz, a w wyjątkowo uporczywych przypadkach usuwa się cały gruczoł Bartholina. Zabiegi te przeprowadzane są w znieczuleniu i warunkach aseptycznych, często z jednoczesnym podaniem antybiotyku.

Zmiany wirusowe wymagają zupełnie innego podejścia niż zwykłe bakteryjne pryszcze. Opryszczkę narządów płciowych leczy się lekami przeciwwirusowymi, takimi jak acyklowir lub walacyklowir, które skracają czas trwania objawów i zmniejszają ryzyko nawrotów. Kłykciny kończyste usuwa się różnymi metodami, w tym laseroterapią, krioterapią czy elektrokoagulacją, a w przypadku zakażeń HPV konieczna jest długofalowa kontrola ginekologiczna i onkologiczna.

Przy ropnych zmianach na tle alergicznym i atopowym zapaleniu skóry najważniejsze jest znalezienie i wyeliminowanie alergenu lub substancji drażniącej. Lekarz może zalecić intensywną terapię emolientową, która odbudowuje barierę naskórkową, oraz maści sterydowe stosowane w krótkich cyklach. Nadkażenia bakteryjne leczy się odpowiednio dobranymi preparatami przeciwbakteryjnymi, a przy przewlekłej egzemie konieczna jest długotrwała, systematyczna pielęgnacja skóry z tendencją do podrażnień.

Jeśli mimo kilku dni, na przykład 3–5, prawidłowej pielęgnacji domowej krosty nie znikają, powiększają się, stają się coraz bardziej bolesne lub pojawia się gorączka, koniecznie skonsultuj się z ginekologiem albo dermatologiem. Częste nawroty ropnych zmian mogą wymagać szerszej diagnostyki w kierunku cukrzycy, zaburzeń odporności czy chorób skóry.

Kiedy ropne pryszcze na wargach sromowych wymagają pilnej wizyty u ginekologa?

Nie każda krosta na wargach sromowych wymaga natychmiastowej interwencji, wiele łagodnych zmian goi się po kilku dniach właściwej pielęgnacji. Są jednak sytuacje, w których zwlekanie z wizytą może doprowadzić do groźnych powikłań, rozprzestrzenienia infekcji, a nawet zagrożenia ogólnego stanu zdrowia. Musisz wtedy potraktować objawy jak sygnał alarmowy i jak najszybciej zgłosić się do lekarza.

Do objawów, które powinny skłonić do pilnej konsultacji ginekologicznej lub dermatologicznej, należą w szczególności:

• bardzo silny ból w okolicy sromu, utrudniający chodzenie, siedzenie lub korzystanie z toalety,
• szybkie powiększanie się guzka lub pojawienie się wielu ropnych zmian jednocześnie,
• gorączka, dreszcze, wyraźne pogorszenie samopoczucia,
• wydzielina z pochwy lub okolicy krosty o nieprzyjemnym zapachu, ropna albo podbarwiona krwią,
• podejrzenie ropnia gruczołu Bartholina, czyli twardy, jednostronny, bardzo bolesny guz u wejścia do pochwy,
• brak poprawy lub wyraźne pogorszenie po kilku dniach leczenia domowego,
• nawracające ropne krosty w tej samej okolicy lub w wielu miejscach naraz,
• pojawienie się owrzodzeń, krwawienia, a także białych, twardych plam na wargach sromowych mogących wskazywać na liszaj twardzinowy lub leukoplakię.

Podczas pilnej wizyty ginekolog lub dermatolog przeprowadzi dokładny wywiad dotyczący czasu trwania objawów, ostatnich kontaktów seksualnych, stosowanych kosmetyków i dotychczasowych chorób. Następnie oceni wygląd zmian w badaniu ginekologicznym, sprawdzi węzły chłonne pachwinowe, a w razie potrzeby pobierze wymaz z krosty lub pochwy do posiewu. Często zlecane są też badania w kierunku infekcji przenoszonych drogą płciową, aby dobrać skuteczne i bezpieczne leczenie dla Ciebie oraz ewentualnego partnera.